Irish Dancing heeft een lange geschiedenis, waar lang niet iedereen het altijd over eens is. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat overal in Ierland gedanst werd, en dat de dansvorm zich ietwat verschillend ontwikkelde in de verschillende streken van het land. Een algemene geschiedenis is dan ook alleen in grote lijnen te vatten, wie meer wil weten moet zich gaan verdiepen in de streekgeschiedenis en de cultuurgeschiedenis van het land.

De eerste duidelijke bronnen over Irish Dancing dateren uit de 17e eeuw. Deze bronnen spreken voornamelijk over groepsdansen. Vanaf de 18e eeuw vindt men ook informatie over solodancing, over de "Dance Masters", rondreizende dansers/dansleraars, die van dorp tot dorp trokken (vaak in het gezelschap van een muzikant) om les te geven en op te treden. Iedere Dance Master had zowat z'n eigen territorium - maar het gebeurde, op markten of kermissen, dat zij elkaar ontmoetten, en onder elkaar danscompetities hielden.
In zekere zin bestaat die traditie van Travelling Dance Masters nog: de leerkrachten van vandaag reizen ontzettend veel rond, en geven workshops, zijn "caller" op Céili-avonden, etc... Tegenwoordig reizen ook de dansers zélf veel, omwille van de competitiecultuur die er heerst in Irish Dancing: een competitiedanser op hoog niveau reist vaak de halve wereld af om de "competities te volgen".

Er bestaan veel bronnen op het internet over de geschiedenis van de Ierse dans - bronnen geschreven door historici en andere mensen die veel beter geplaatst zijn dan wij om er informatie over te geven. Wil je graag meer info over de geschiedenis van Irish dancing, neem dan een kijkje in onze links-sectie, je vindt er referenties naar allerlei interessante pagina's en artikels.

De Céilís zijn waarschijnlijk ouder: er werd, vaak op zondagavond, gedanst op straat ("dancing at crossroads"), tot grote ergernis van de Katholieke Kerk, die het zondig vond dat jonge mensen ongechaperoneerd en zo laat op straat bleven plezier maken. Waarschijnlijk is het daarom dat de oudste gekende dansen (zoals de Rince Fada) progressief zijn ("doorschuivers"), waarbij telkens van danspartner verwisseld wordt: het was ongepast om lang met dezelfde partner te dansen, behalve voor getrouwde of verloofde koppels.
Uiteindelijk verbood de Kerk het "dancing at the crossroads", en verhuisden de Céilis naar binnenshuis.

Veel van de nieuwere dansen ontstonden uit de Franse quadrilles, door de Dance Masters aangepast aan de Ierse muziek en danstradities.
Uiteindelijk, na de oprichting van de Conradh na Gaeilge (Gaelic League) in 1893, werd een eerste poging gedaan om een eenheid te brengen in de dansen en ze te noteren en beschrijven, in het Handbook of Irish Dances (gepubliceerd in 1902). Dit werk werd later afgerond door An Comisiun le Rinci Gaelacha (The Irish Dancing commission, opgericht in 1929), en tegenwoordig kan je de beschrijvingen van dertig gestandardiseerde Céilidansen terugvinden in het handboek Ar Rincí Fóirne.

Irish Dancing is een dansvorm die zich in recente tijden ontzettend snel ontwikkeld heeft, eerst door de doorgedreven competitie, daarna, en niet in het minst, door de grote shows. Ook hier is vaak verhitte discussie rond: wat is traditioneel, en wat niet? Hoe oud moet iets zijn om "traditioneel" genoemd te worden?
Het fantastische aan heel dit gebeuren is dat al de verschillende vormen naast elkaar blijven bestaan: het heel oude Sean Nos dancing; de dansvorm zoals die gedanst werd aan het begin van de vorige eeuw; de modernere en strakkere, maar nog steeds traditionele competitiestijl; en de "freestyle" zoals die in de shows wordt gedanst. En dan heb je nog de groepsdansen: Ceili, zowel in competitiestijl als in een lossere vorm, zoals die op Ceili-avonden gedanst wordt, en setdancing, wat nog iets heel anders is.

Vermenigvuldig dit alles nu met het aantal streekverschillen in elke dansvorm, en je krijgt er een idee van hoe ontzettend groot en rijk de wereld van de Ierse dans is....

De opzet en het doel van de dansgemeenschappen overal ter wereld verschillen soms ook heel sterk van streek tot streek: zo wordt bijvoorbeeld in Ierland zelf (en in Engeland) de solodancing alleen beoefend door kinderen en jeugd, en wordt het voornamelijk als een competitiesport beschouwd.
In Australië en vooral ook in de Verenigde Staten bestaat ook een zeer doorgedreven competitiecultuur wat Irish Dancing betreft - maar toch ook met veel aandacht voor het showelement. Vandaar ook dat de look van de - vooral jongere - dansers in europese ogen soms over-geornamenteerd is: dat vindt naar alle waarschijnlijkheid z'n oorsprong in de Amerikaanse schoonheidswedstrijden voor kinderen, waar kostuums en make-up een belangrijke rol spelen.
Op het Europese vasteland zijn er daarentegen ontzettend veel volwassenen die zich toeleggen op Irish Dancing - en hoewel er verschillende actieve competitiecircuits zijn in Europa, zijn veel dansers vooral geïnteresseerd in Irish Dancing als kunstvorm, of als cultuuruiting, eerder dan als competitiesport.

Zoals je kan zien, heeft Irish Dancing duidelijk voor elk wat wils. :-)

En wij? Wij houden ons voornamelijk bezig met de traditionele competitiedansen (Munster style), zowel solodans (stepdancing) als Céili, en regelmatig een portie freestyle. We laten de keuze open aan de leerlingen of zij willen dansen voor competitie, voor optredens...... of gewoon voor de fun!
Want wat ook je doel is, het belangrijkste is: Irish Dancing is gewoon leuk!